میکروپلاستیک ها
چکیده
در این مقاله به بررسی کلی ذرات میکروپلاستیک و اثر آنها بر محیط زیست دریایی پرداخته می شود.
مقدمه
در چند دهه گذشته، آلودگی پلاستیکی به عنوان یک مسئله محیط زیستی مهم قلمداد گشته و توجه دانشمندان، سیاستگذاران و عموم مردم را به خود جلب کرده است. ویژگیهایی که باعث دوام و پایداری پلاستیکها میشود، آنها را در برابر تجزیهپذیری بیولوژیکی مقاوم میکند و تلاشهای مربوط به دفع زباله را پیچیده میسازد. در حالی که بخش ناچیزی از زبالههای پلاستیکی بازیافت میشود، اکثریت آنها به محلهای دفن زباله منتقل میشوند، جایی که ممکن است برای قرنها قبل از تجزیه باقی بمانند.
1. تاثیرات زیست محیطی
یکی از نگرانیهای اصلی آلودگی پلاستیکها، ورود آن ها به محیطهای دریایی از طریق شیوههای نادرست دفع زباله است. با وجود شناسایی بینالمللی پلاستیکها به عنوان آلاینده و اجرای قوانین برای کاهش زبالههای پلاستیکی در اکوسیستمهای دریایی، چالشهای قابل توجهی برای حل این مسئله باقی مانده است. عواقب زیستمحیطی میکروپلاستیکها شامل آسیب و مرگ موجودات دریایی، مانند پرندگان، پستانداران، ماهیها و خزندگان به دلیل درهمتنیدگی و بلعیدن آنها است.
2. تعریف میکروپلاستیکها
میکروپلاستیکها به عنوان ذرات پلاستیکی با طول کمتر از 5 میلیمتر تعریف میشوند. این ذرات میتوانند از دو منبع اصلی ناشی شوند: (1) دانههای کوچک پلاستیکی که به عنوان لایهبردار در محصولات آرایشی استفاده میشوند و (2) تکههایی که از تجزیه پلاستیکهای بزرگتر ایجاد میشوند. حضور میکروپلاستیکها در محیطهای دریایی برای اولین بار در دهه 1970 میلادی مستند شد؛ با این حال، مطالعات اخیر توزیع گسترده و فراوانی آنها را در اکوسیستمهای دریایی نشان داده است که این مواد خطرات قابل توجهی برای جانداران دریایی ایجاد میکند.
3. روند تولید زباله های پلاستیکی
از سال 1950 تا 2015، تقریباً 6.3 میلیارد تن زباله پلاستیکی تولید شده است که بخش قابل توجهی (حدود 4.9 میلیارد تن) به محیط زیست رها شده است. پیشبینیها نشان میدهد که این نرخ تولید ممکن است تا سال 2050 به 12 میلیارد تن افزایش یابد. با وجود این روند نگرانکننده، آلودگی میکروپلاستیک هنوز هم عمدتاً توسط سیاستگذاران و نهادهای نظارتی مورد توجه قرار نگرفته است. سازمانهای مختلف به طور فعال اقداماتی را برای تشویق بازیافت و استفاده مجدد از پلاستیکها ترویج میکنند.
4. استراتژیهای کاهش آلودگی
یکی از استراتژیهای امیدوارکننده برای کاهش آلودگی ناشی از پلاستیک شامل استفاده از میکروارگانیسمهایی است که قادر به تجزیه پلیمرهای مصنوعی میکروپلاستیکی هستند. بسیاری از قارچها و باکتریها توانایی تجزیه بیولوژیکی مواد شیمیایی مانند پلیاستایرن، پلییورتان و پلیاتیلن را نشان دادهاند. این میکروارگانیسمها میتوانند به سیستمهای تصفیه فاضلاب و دیگر محیطهای آلوده معرفی شوند تا به طور مؤثری آلودگی ناشی از میکروپلاستیک را کاهش دهند.
5. نتیجه گیری
با توجه به تهدید همهگیر ناشی از آلودگی پلاستیکی، به ویژه میکروپلاستیکها، ضروری است که تلاشهای جهانی هماهنگ برای ارتقاء شیوههای مدیریت زباله و ترویج گزینههای پایدار انجام شود تا اکوسیستمهای دریایی و سلامت عمومی برای نسلهای آینده حفظ شود.
References:
[1] Rogers, K. (2019, April 22). Microplastics. Retrieved June 24, 2019, from https://www.britannica.com/technology/
microplastic
[2] Microplastics: Your Environment, Your Health | National Library of Medicine. (n.d.). Retrieved June 24, 2019, from https://toxtown.nlm.nih.gov/sources-of-exposure/microplastics
[3] Silva, A. B., Bastos, A. S., Justino, C. I., da Costa, J. P., Duarte, A. C., & Rocha-Santos, T. A. (2018). Microplastics in the environment: Challenges in analytical chemistry-A review. Analytica chimica acta, 1017, 1-19.
[4] Hale, R. C., Seeley, M. E., La Guardia, M. J., Mai, L., & Zeng, E. Y. (2020). A global perspective on microplastics. Journal of Geophysical Research: Oceans, 125(1), e2018JC014719.
[5] Cole, M., Lindeque, P., Halsband, C., & Galloway, T. S. (2011). Microplastics as contaminants in the marine environment: a review. Marine pollution bulletin, 62(12), 2588-2597.
گرداوری شده توسط: مائده پیر غریب نواز
ویراستار علمی: دکتر مهرناز بهادری