1.4. آغازگرهای زیستی: گرایش قابل توجهی به سمت توسعه آغازگرهای زیستی که از مواد اولیه تجدیدپذیر تامین می شوند وجود دارد. این آغازگرها گزینه‌های پایداری را در مقایسه با نمونه‌های سنتی مبتنی بر نفت نشان می‌دهند که با تمایل صنعت به سمت دوستدار محیط زیست بودن، همسو هستند. از این دسته می توان به پروکسیدهای بر پایه روغن سویا اشاره کرد که از روغن سویای تجدیدپذیر مشتق شده اند و در پلیمریزاسیون مونومرهای مختلف مانند استایرن و متیل متاکریلات استفاده شده اند. همچنین لیگنین که محصول جانبی صنعت کاغذ است، برای سنتز آغازگرهای آزو برای پلیمریزاسیون مونومرهای اکریلیک استفاده شده است.
2.4. فناوری های هوشمند: ورود فناوری های هوشمند در فرآیندهای پلیمریزاسیون در حال افزایش است. آغازگرهای هوشمند مجهز به حسگرها می توانند واکنش های پلیمریزاسیون را در زمان واقعی نظارت و کنترل کنند و شرایط را برای به حداکثر رساندن کارایی و به حداقل رساندن ضایعات بهینه کنند.
3.4. فن‌آوری‌ آغازگرهای پیشرفته: تحقیقات مداوم در زمینه فناوری آغازگرهای پیشرفته، مانند تکنیک‌های پلیمریزاسیون کنترل‌شده/زنده، رویکردهای مرسوم را تغییر می‌دهد و کمک می کند تا پلیمرهایی با ویژگی ها و ساختارهای متناسب با نیازهای خاص صنعت تولید شود.
4.4. آغازگرهای محلول در آب: تقاضا برای آغازگرهای محلول در آب به دلیل رعایت پروتکل های ایمنی و سهولت کار با آنها افزایش یافته است. این آغازگرها نیاز به حلال های آلی خطرناک را از بین می برند و محل کار را ایمن تر می کنند.
آمونوم پرسولفات: این ماده که اغلب در پلیمریزاسیون آکریل آمید و سایر مونومرهای محلول در آب استفاده می شود، به عنوان آغازگر ردوکس عمل می کند و امکان پلیمریزاسیون در دمای پایین را فراهم می کند.
N,N’–dimethyl diazenedicarboxamide: این ماده یک آزو آغازگر نسبتاً محلول در آب است که در پلیمریزاسیون امولسیونی متیل متاکریلات استفاده شده است. هنگامی که وجود قطعات یونی نامطلوب است، نسبت به پرسولفات‌های معمولی یا سیستم‌های ردوکس ترجیح داده می شود.

V-50 initiator: این ساختار در پلیمریزاسیون آبی و پلیمریزاسیون امولسیونی مونومرهای مختلف وینیل استفاده می شود. به دلیل غیر سمی بودن، نرخ تبدیل بالا، باقی نماندن در محیط و عدم تجمع در فرآیند پلیمریزاسیون مورد توجه بوده است.